Gergiev Festival

Eeuwige jeugd

Er was een tijd waarin ik onsterfelijk was. Ik was een jaar of tien, en de beste voetballer ter wereld – net als mijn vriendjes. Mijn ouders, die ook al onsterfelijk waren, namen me mee naar de mooiste concerten die er waren. Ik leerde zelf piano spelen. Ossetië was het paradijs op aarde.

Later bleken betere voetballers te bestaan dan ikzelf. Betere pianisten ook, trouwens. En toen ik veertien was en mijn vader overleed, kwam mijn jeugd tot een abrupt einde. Nu heb ik zelf kinderen, en ik zie ze opgroeien in een wereld die even prachtig als gevaarlijk is. Mijn eigen jongensjaren in Vladikavkaz zijn niet meer dan een dierbare herinnering.

En toch: ik hoef maar het podium op te lopen, en ik betreed een wereld waarin ik weer onbezorgd kan zijn. Een universum waar de tijd niet meer bestaat, waar nieuwe generaties musici een traditie van eeuwen brengen, waar Beethoven tot me spreekt alsof hij naast me staat. De muziek is mijn paradijs op aarde. Dát is voor mij de eeuwige jeugd.

Valery Gergiev
artistiek leider Gergiev Festival